Zmist rozłuky

Wse promyne, use prochodyt.
Dolja na szczastja nam worożyt.
W tomu, mabut, je zmist rozłuky.
Wse pereżdaty perebuty.

Wse prołetyt, use mynetsja,
Hołos twij, jak łuna ozwetsja.
Hołos mij cju łunu powtoryt
I na proszczannja szczos promowyt.

Pryspiw:
Djakuju, szczo ty w mene buw.
Serce widczuw, duszu zbahnuw.
Kożna ljudyna maje swij czas.
Djakuju, szczo win buw u nas!

Wse widbołytsja, wse zabudesz.
Nasze kochannja ne dlja budniw.
Nechaj dusza tebe widpłacze.
Ja widpuszczu tebe j probaczu.

Wse widhoryt, use zotlije,
Pam’jat zbuty takoż wmije.,
Czas widstojit sobi na warti.
Jomu pereczyty ne warto.

Pryspiw

My wse zabudem, wse prostytsja.
Serce bez tebe żyty wczytsja.
Swit nam dorohy szcze namityt,
Ałe zumijem ne zustritys.

Wse promyne, use prochodyt.
Te szczo boliło – ne trywożyt,
Switło proszczannja perebuty,
Ce je napewno zmist rozłuky.