Raduha

Raduha, raduha, raduha...
Raduha, raduha, raduha...
Raduha, raduha, raduha...
Raduha, raduha, raduha...

Dożd proszёł, kak son, łył tak dołho on.
Tam, hde obłaka – nasza raduha...
Raznie cweta – эto krasota.
Budem k nej beżat, cztob eё pojmat!

Pryspiw:
Raduha, raduha, raduha, dlja menja ti ne wisoka.
Raduhu, raduhu, raduhu dlja tebja dostat ja mohu!
Raduha, raduha, raduha, dlja menja ti ne wisoka.
Raduhu, raduhu, raduhu dlja tebja dostat ja mohu!

Pust w twoych hłazach, y w twoych słowach
Raduhy cweta wse zajmut mesta.
Radosty reka, sołnce obłaka,
Sczastja bereha – nasza raduha!

Pryspiw (2)