Epiłoh

Ja, piddanka swojich obow’jazkiw,
Ja, wasał swomu korolju,
Ja ljublju tebe tycho, bojazko,
Ja proszczalno tebe ljublju.
Ne żałkuj za mnoju. Ja miczena.
Mene kożne łycho zhrebe.
Na proszczannja, toboju zaswiczena,
Podaruju tobi sebe.
Ce b łyszytys. Ałe ne możu ja.
Nareczenoju narecze,
Zakołysuje, zaworożuje
Czornobryw’ja takych noczej.
A w mojemu kraju oj czystomu
B’jut harmaty, swystyt kartecz.
Ja ne żinka. Najkraszczi łycari
Nadi mnoju złomyły mecz.
Meni łehko, szczo wże aż trudno.
Meni straszno: zabudu parol.
Mene kłycze suworo i trubno
Mij obow’jazok, mij korol.
Ne każy, szczo ne maju raciji,
I dokoramy ne karaj.
Ja w ljubowi – jak w emihraciji.
Widpusty mene w ridnyj kraj.