Dolja

Nasnywsja meni czudernackyj bazar:
Pid nebom u czystomu poli,
Dlja riznych ljudej,
Dlja szczedrych i sknar,
Prodawałysja rizni Doli.

Odni buły cariwen ne hirsz,
A druhi – jak bidni Mińjony.
Chto kupljaw sobi Dolju za hrisz.
A chto – i za miljony.

Dechto szczastjam swojim płatyw.
Dechto płatyw sumlinnjam.
Dechto – zołotom zołotym.
A dechto – welmy sumniwnym.

Doli-worożky, tasujuczy dni,
Do pokupciw hornułys.
Doli sami nabywałys meni.
I tilky odna widwernułas.

Ja hljanuła jij w obłyczczja smunte,
Duszeju pokłykała oczi...
– Ty, wse odno, ne wizmesz mene, –
Skazała wona neochocze.

– A może wizmu?
– Ty sobi zatjam, –
Skazała wona suworo, –
Za mene treba płatyty żyttjam.
A ja prynesu tobi hore.

– To chto ż ty taka?
Jak twoje im’ja?
Czy warta takoji płaty?
– Poezija – ridna sestra moja.
A prawda ljudska – nasza maty.

I ja jiji pryjnjała, jak zakon.
I dywo wełyke stałos:
Mynuła nicz. I skinczywsja son.
A Dolja meni zostałas.

Ja wybrała Dolju sobi sama.
I szczo zi mnoju ne stanetsja, –
U mene żodnych pretenzij nema
Do Doli – mojeji obranyci.