Krok do smerti

Slipa mełodija zwuczała
U widdzerkałenni zirok,
I na kraju prirwy stojało
Spłetinnja wsich mojich dumok.

Wono wid chołodu trjasłosja,
Bojałos szczob ne wpasty wnyz,
Jomu na myt czomus zdałosja,
Szczo chtos wże horło perehryz.

A może ce wse ne nasprawdi,
Wono prymaryłos łysze...
Wpustit u moji dweri prawdu!
Chtos mih take zrobyt newże?

I sumniwatysja ne treba,
Perehryzut ne tilky horło –
Z’jidjat use błakytne nebo,
Slipucze sonce zrobljat czornym!

Niszczo ne zrobysz – "se lja wi",
Dlja czoho unykaty strachu?
Treba szukaty wychody nowi
Iz coho switu żachu...

Łysze jedynyj krok do smerti!
Czomu my wsi taki durni?
Czomu my wsi taki uperti?
My topymos na miłyni...