Ja znaju

Zanadto dałeko do zdijsnennja mrij,
Na jaki ja pokładaw sto-p’jatsot nadij,
A teper bez mety sam po switu błukaju,
Znaju ty ne pryjdesz, ta wse odno czekaju.

Meni ważko żyty, a tobi – wse odno,
Ty spryjmajesz mene, mow aktora z kino,
Ne poczuju wid tebe ja bilsze "kochaju",
Ne poczuju... ja znaju...

Ty wkotre skażesz: "Borys do kincja",
Ty ta, szczo nadija moja.
Ta ja wże ne pokładaju nadiji,
Bo tak dałeko do zdijsnennja mriji.

Pryspiw:
Ja znaju! Szczo inszoho razu ne bude,
Meni bajduże, szczo na ce skażut ljudy, ljudy.
Nasz czas projszow, kłepsydra pusta,
Ty dobre znajesz, do czoho wona nas pryweła.

Jak dowho ty budesz błukaty,
Switła u temrjawi szukaty,
Ty j ne zbyrajeszsja meni dopomahaty,
Ja wmiju, a ty – nawczys proszczaty!

Pryspiw

Pryweła... (2)

Ty widwertałasja w moment
Koły buła potribna,
Łasztuwałasja pid swit,
Stawała... nepomitna.