W sebe na weżi

Hory bahrjancem krywawym spałachnuły
Z prominnjam soncja zachidnym proszczajuczys,–
Tak moje serce żałem zahoriłosja,
Z myłym, kochanym mojim rozłuczajuczys.

Het ponad morem, nad chwyljamy synimy
W’jutsja, ne spynjatsja czajeczky biliji.
De tebe majut szukaty na bezwisti,
Myłyj mij, dumy moji bystrokryliji?

Pryspiw: (2)
Chto żywyj u comu switi,
Chto tut maje serce w hrudjach,
Druhom but, zijdy zi mnoju
Na strasznu wysoku weżu.

W sebe na weżi wohoń zapałyła ja,
Łjubyj, twoho worittja dożydajuczys,
Chaj win proswityt po morju doriżeńku,
Szczob ne zbłudyw, ty, z czużyny wertajuczys.

Swite mij, budu tebe dożydatysja,
W czornu, smutnuju czadru zahortatysja,
I posadżu kyparysowu hiłoczku,
Bude szczodnja wona slizmy połytaja.

Pryspiw (3)