Oj pojichaw Ochrim za Wilnu po chmil

Oj pojichaw Ochrim za Wilnu po chmil,
Ta ne kupyw chmelju, ta kupyw jaczmenju,
Za ciłych sim kip tilky izo żmenju.
– Tfu, pek joho,– każe,– ma, jak ja torhuwawsja!
Ne jichaw dodomu, bo żinky bojawsja,
Ta pojichaw że win ta do teszczi w hosti.
Teszcza zjatja ta j pryszanuwała –
Dubowym praczem opanuwała.
– Oce tobi, zjatju, oce tobi płata –
Posered spyny synjaja łata!
– Oj spasybi, teszczeńko,
Oj spasybi, matinko,
Jak żyw budu, to wże ne zabudu,
A szcze ż pobaczu, to łaskoju oddjaczu!
Jak pobih że zjat od teszczi wtikat –
Ne popaw że win, kudy ljudy chodjat,
A popaw, kudy husy łazjat.
Jak prybih że win od teszczi dodomu,
To zarizaw kurycju-kwoczku
Ta nasoływ m’jasa ta ciłuju boczku:
Nawerch nepowna, a w dni zowsim nema niczoho,
Ta wse ż to dlja teszczi łaskawoji, dlja prywitływoji;
A zakołow komara ta nakław sała,
A zarizaw muchu ta naczynyw kowbas –
Wse ż dlja teszczi łaskawoji, dlja prywitływoji;
A sołomu sicze ta pyrohy pecze,
A sino smażyt ta pyrohy maże(t),
I how’jadynu waryt, i pyrohy paryt –
Ta wse ż dlja teszczi – nełaskawoji, neprywitływoji.
Piszow zjat teszczu w hosti zwat:
– Proszu tebe, teszczeńko, do sebe w hosti,
Do sebe w hosti na chołoziju.
Ne w jakyj to deń – na swjatu nedilju.
– Szczo rada b, zjatju, do tebe w hosti,
Tak ni w czomu pity szcze j ni w czim pojichat:
Muż – u hromadi, a kobyła – w stadi,
Duha w lisi, a chomut – u strisi,
Jupowcja – u krawcja, czerewyczky – u szewcja,
A płatok – u kramu, chto kupyt, to temu.
– Pryjdy, teszcze, w wysznewyj sadoczok,
Wyrwy sobi łopuszynu
Ta prynesy sobi fartuszynu.
Ta piszła u wysznewyj sadoczok,
Wyrwała try łopuszyny
J poszyła spidnyczku j fartuszynu.
Prybrałas j prykukobyłas,
Obszczupujetsja j osmotrjujetsja,
Sama sobi udywljajetsja,
Szczo chmełynoju pidperezałas.
– Tfu, pek joho,– każe,– ma,
Jak ja prybrałas!
Pryjszła teszcza do zjatja w hosti.
Posadyw zjat teszczu chorosze na ławci:
Do stiny oczyma, a na chatu płeczyma,
Szczob moja teszcza muchy liczyła.
Naliczyła teszcza tysjaczu j dwisti!
– Ot teper uże teszczi pora dat jisty!
Dawaw zjat teszczi perwuju potrawku:
Wzjaw za nohy teszczu da mordoju ob ławku.
Soroka "cze-cze-cze", a zjat teszczu sicze
Toneseńkym dubcem, ohłobłeju kincem:
– Oce tobi, teszcze, i pywa korec,
I ohłobli kinec.
Teper, teszcze, chot sjad ta j płacz –
Oce tobi, matinko, za dubowyj pracz!
Wy, chłopci-mołodci, pidit u lisoczok,
Naberite ziłlja teszczi od pochmiłlja,
I dubynoczky, i kłenynoczky,
I szcze mołodoji szypszynoczky.
Zjatja wże teszcza ta j ne dożydała,
Da w wikno-dweri pani pokazała,
Połowyna wbihła, połowyna nadwori.
– Oj ty, synu Hrycju, ta podaj tupycju
Prokljatij teszczi natesat huzycju!
Prybihła teszcza od zjatja dodomu:
– Oj ditoczky, ditoczky,
Zbyrajte trisoczky
Da topite chatu, nahrijem okropu
Da poparymo...,
Bo zjatiw medok oczeń-duże sołodok,
A zjatneje pywo w nohy wstupyło.
Ostupitesja z peczi, poparju szcze płeczi.
Suczeńka brechne – teszczeńka izitchne:
– Och meni łyszeńko,
Czy ne zjat znow ide?!
Chatu zaczynjajte, dweri zamykajte,
Prokljatoho zjatja w chatu ne puskajte.
Szczo witer zahude, teszcza duma – zjat ide,
Szczo kurycja kyrchne, teszcza i krykne.