Była żinka mużyka, piszła pozywaty

Była żinka mużyka, piszła pozywaty;
Prysudyły mużyku żinku poprochaty.

Sydyt żinka na prypiczku, niżky pidobhawszy;
Stojit mużyk u poroha, szapoczku iznjawszy:

– Prosty mene, moja myła, szczo ty mene była:
Kuplju tobi harnec medu, konowoczku pywa.

– Oj od pywa bołyt spyna, od medu hołowa;
Kupy meni horiłoczky, szczob buła zdorowa.

Da szcze mużyczyszcze wczyny moju wolju:
Poskaczy ty hajduka da peredo mnoju!

Kryczyt mużyczyszcze, wzjawszys za boczyszcze:
– Hojja, hojja, moja myła,– ot i hajduczyszcze!

Ne dywitsja, panowe, szczo żinka wczynyła,
Szczo swojoho mużyka hajduka nawczyła!

Bo wże taka pora pryjszła, szczo szcze j ne buwało:
Jakyj didko ne pob’je, to j pyszy propało!