Ja zihnuwsja, jak duha, wid żurby, wid horja

Ja zihnuwsja, jak duha, wid żurby, wid horja,
Żyw z Priskoju dwadcjat lit, wmerła pozawczora.

Oto ż Priska, oto ż Priska, oto ż moja Priska,
Po czetwero porosjat kłała spaty w liżko.

A tam nimec mawpu wodyt – tocznisińka Priska chodyt,
Jak na mawpu ja zyrnu, zaraz Prisku spom’janu.