Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Ja posmichnus tobi kriz slozy – jid!
Bo profil witru wraniszńoho strohyj.
Twij korabel u hawani stojit,
Hotowyj do dorohy.
A bereh znow pustelnij i niczyj.
A czorna burja rozpustyła kryła.
Ałe ja sonce wyszyła wnoczi
Na cych witryłach.
Ty, może, ne powerneszsja nazad,
Dałekyj hołos tak spiwaje tużno!
Twoja ljubow – jak dzwin starych baład –
Hirka i widczajduszna.
Z twojich stychij nemaje worottja.
Morja szumljat, i chołodno na switi.
Takych, jak ty, czekajut wse żyttja
Zarady myti.
Wesnjanyj witer zustriczej i wtecz!
Pokynesz dim. Łjubytymesz czużynku.
Ty z tych, kotri ciłujut sperszu mecz,
A potim – żinku...
Witer
Kozak wid’jiżdżaje...
Werny do mene pam’jate moja
Rekrutska
Ja usmichnus tobi
Pam’jaty trydcjaty
Stradalna maty
Chto tak tycho pryjszow
Sonce na obriji
Nekopani krynyci
Oj czyja to ruta-mjata
Batkiwszczyni
Oj werbo, werbo
A w Iwana
Kołyskowa
Probuditsja orły syzi
Koły b my płakaty mohły
Chtos błyzkyj prysnywsja
Oj pojichaw w Moskowszczynu
Misjacju rohożeńku
Oj powiszu kołysoczku