Ułyca czużych łyc

Эta wełykaja nocz.
Эto edynaja docz oskopłennich otcow.
Nas ob'edynjaet postel w poyske snow.

Wydymaja temnota.
Słiszymaja w nebesach kołokolnaja trel.
Zemlju pytaet tepłom nasza postel.

Zabitaja namy łeżyt dobrota.
Propytannie potom эty pustie teła –
Hnyłaja woda.

Razdwyhaja nohy эtoj chrupkoj knyhy,
Oszczutyw upruhost wjuszczychsja stranyc.
Pered hłazamy – ułyca czużych łyc.

Ot prykosnowenyja suchye bukwi
Mjahko spadajut, ukraszaja poł.
Ostajutsja łysz kartynky
Dlja sosedej, umstwenno razwytich...

Ja wydeł, kuda padaet sołnce.
Ono uchodyt skwoz postel,
W hłubokuju szczel.

Oruszczee nebo w okne.
Żużżanye much na stekłe – preljudyja dnja.
Chorałi pojutsja tohda, kohda wikljuczen swet.

Otkroj dlja menja swoju płot!
Czy – to dety proszły po tebe, ne dawaja usnut.
Do reber yzhrizły twoju obwetszałuju hrud.

No kohda mołoko prewraszczaetsja w krow,
Kohda bohy smejutsja w łyco, эto możet bit
Tolko odno –
Эto Łjubow.