Chybraj

Łeżyt za morjamy-okeanamy
Wełykaja step. Tam stoyt hora.
Pod neju tołpa,
Nazwannaja
Odnym ymenem. Ymenem Chybraj.

Stoyt na hore krestowyna,
Prybytoe k nej teło.
Takaja dlja myra kartyna,
Y sozdał ee on odyn – Chybraj.

Naszy dorohy w ynie mesta,
Na samoj bolszoj hore budet stojat zwezda,
Budet namy wimuczen kumyr,
Naszym raspjatem pokoren budet cełij myr.

Ne naziwaj sebja russkym
Yły druhym ymenem bratskych narodow.
Net takych nacyj. Abstrakcyja.
Mi-sowetjane, edynaja nacyja!

Ja wyżu, kak ruky moy, sodrohajas, okutani nebom.
Ja wyżu, kak ruky moy kasajutsja sołnca.
Ja wyżu, kak sołnce sżyhaet ładony,
Y skwoz эty ruky, skwoz teło uchodyt wnyz.

Ostatkamy palcew, kasajas dna,
Naprjahaja ostatky zrenyja,
Ja pitajus dostat so dna,
Czto ne smito eszcze teczenyem.

Moy ruky kosnułys dna,
Naprjahaja ostatky zrenyja,
Ja pitajus dostat so dna,
Czto ne smito eszcze teczenyem.

Kto tronułsja w put na poysk obetowannoj zemły,
Toho prowożajut tołpoju, kak mertweca.
Mi że – dety hyhantskoj obetowannoj strani
Y nasza doroha – эto put bez konca.

Naszy teła ukraszajut wodi mutnoj reky.
Naszy hłaznie prowałi srodny hłazam ynowerca.
Nasz put odyn – mi wecznie chybray,
Mi w dołhom pochode k obetowannomu serdcu.