Nekopani krynyci

Nekopani krynyci slipi taki ż, jak ci
W jaki nabyłos smittja, potmarennja stare,
A ty maljujesz kazku na wetchomu jajci
I wirysz, szczo nikoły ta kazka ne pomre.

Slipi krynyci-ljudy błukajut u pitmi
A czorne sonce swityt, mow krapka u kinci,
A czyj to hołos płacze, nenacze u tjurmi,
W rozpysanomu złatom paschalnomu jajci?

Ne wyłupytsja ptacha, ne połetyt u wys,
I zanimije hołos u szkarałupi lit,
Zemlja stikaje krow’ju, nanyzana na wis,
I pidstupa Iuda do rajskych, do worit.

Ne płacz, proszu, ne treba, szcze kazci ne kinec,
Szcze farba ne oskliła, jak na morozi rtut,
Nekopani krynyci błahosłowy, Tworec,
I daj slipym prozrity, i daj hłuchym poczut.