Oj chtiw że ja żenytysja, ne maju za czoho

Oj chtiw że ja żenytysja, ne maju za czoho,
Ne staje mni desjat hroszej do piwzołotoho.

Ja p’jat hroszej rozminjaju, desjat pozyczaju,
Na Wkrajini diwczynońka – do neji mandżaju.

Prychodju ja do diwczyny, prosjat mene sisty,
Dajut meni baraboli połupłeni jisty.

A ja tuju barabolju stycha pojidaju,
Na połyci warenyky – ja za nych dumaju.

Po weczeri, po weczeri poljahały spaty,
Ja za tiji warenyky ta j dali tikaty!

Ne popaw że ja u dweri ta w stowp hołowoju,
Hospodynja te wse czuła ta zwerch – kocjuboju!

Jiden każe: "Pane-brate", druhyj każe: "Kume",
Nu, a tretij meży płeczi makohonom sune.

Ja zmeży nych wymotawsja, w konopli schowawsja,
Jak potjahne mużyk cipom, aże-m zasmijawsja.

I zdajetsja ne bołyt, a ne możu wstaty,
Koby Boh mene pidnjaw, pidu spoczywaty.

Oj chotiw że ja żenytysja, chotiw żinku maty,–
Sino meni ne wrodyło – niczym zymuwaty.

Wiwsjanyci, połowyci ta j ne chocze jisty,
A jaszna iz ostjakamy – bude w jazyk lizty.