Serpeń dohoraje

Serpeń dohora, serpeń dohoraje sribnym wohnyszczem.
Zorjanym doszczem, pyłom switljakiw zlitaje w ozero.
Ta, nenacze łyst, ty tremtysz czomus. Czy to wid chołodu,
Czy to, może, lis, lis tebe ljakaje wohkym morokom.

Skyń z sebe use, het use i chaj ne bude soromno.
Jdy do mene, jdy – niżkam wid rosy ne bude chołodno.
Misjac uhori sunetsja za obrij sribnym kołesom.
Des hude bdżoła, bidna, zabłukała sered oseni.

A na Kupała, kupalskoji noczi
Ta ty szukała doli diwoczoji.
Błukała, błukała lisom
Ta ty szukała, szukała cwit.

Huby roztuły, ja tebe zihriju swojim podychom.
Jdy do mene, jdy! Zapalju tebe ja niżnym dotykom.
Oczeńky widkryj – ja rosoju zmyju twoji slozońky.
Łjubońka moja, ljudy każut – zowsim ce j ne boljacze...

Pryspiw (2)

Serpeń dohoriw, serpeń dohoriw osinnim połum’jam.
Sribne kołeso, sribne kołeso wże des za obrijem.
Stełetsja tuman, biłym mołokom tecze nad ozerom.
Piweń zaspiwaw, ta bdżoła wpała u zhasłe wohnyszcze.

Pryspiw (3)