Spohad skrypalja

Sydyt sumnyj skrypal na pidwikonni,
Wczorasznij weczir z pam’jati ne jde.
Samotnja skrypka tużyt na osłoni,
Ta nyni strun smyczok ne dotorkne.
Sohodni serce struny natjahnuło,
I bez smyczka mełodija zwuczyt.
Tebe nema, ty, niby son, mynuła,
Łysz spohadom brynyt u serci myt.

Pryspiw:
Bo Ty, mow zirka, wyjszła iz-za chmary,
Do mene posmichnułasja zdalja,
A szcze jakis rozsypała ty czary –
Zapołonyła duszu skrypalja.

Jak twij ciłunok ust mojich torknuwsja,
Wernułas niby mołodist moja,
Błahała ty: "Mij myłyj, czy zabuwsja?
Ja ż ne twoja, ja bilsze ne twoja."
Błahała ty, j szcze dużcze ciłuwała,
I pryhortałas – w szczasti mliły my.
Zdawałosja, nam dolja daruwała
Wesnjanu kazku posered zymy...

Pryspiw

Mynuła nicz, i ja odyn zostawsja,
Tebe litak u dal kudys ponis,
Mij Anhełe, z toboju b ja podawsja,
Ta do zemli korinnjam wże pryris.
Mene rewnuje skrypka na osłoni,
I doszcz sumnyj w wikonne b’jetsja skło.
Ja hołowu schyływ w swoji dołoni,
A wczora ż – szczastja w nych buło...

Pryspiw