Sonjaczni wesnjanky

Zacwiło u sadach i na wułycjach,
Zawesniło w dumkach i w sercjach.
I diwczatka soboju ljubujutsja,
Ne zbahnuwszy nowi poczuttja.
Bo spodobatys choczetsja chłopczykam,
Obhoworjujut ce tet-a-tet,
Szczos na łyczku pomitjat i z kłopotom
W kosmetycznyj biżat kabinet.

Pryspiw:
Dorohe moje diwczatko,
Ne wyszczypuj browenjatka
I wesnjanok sonjacznych ne wywod z łycja.
Bo w nych – junosti czariwnist,
Perszych wesen tepła niżnist,
I wesełok semybarwnych – widbłysky w oczach.

A u tim kabineti omrijanim
De ne hljanesz – poważni żinky.
Terpeływo czekajut, jak zminjatsja
Jich obłyczczja za ruchom ruky.
Rozmalowani jak papuasoczky,
Dywa prahnut wid masok swojich,
Pohljadajut iz smichom i żartamy
Na diwczatok najiwnych takych.

Pryspiw

Podywys, prydywysja u dzerkało,
Zmyj chmarynku połudy z oczej.
I pobaczysz, jak sonjaczno-weseło
Tobi zajczyk strybnuw na łyce...
Ja tebe pryhortatymu radisno
W usi wesny, szczo jdut po zemli,
I za kilkistju dywo-wesnjanoczok
Ciłuwatymu szcziczky twoji.

Pryspiw