Widlitajut żurawli

Widlitajut, widlitajut żurawli,
A meni, czomus tak sumno na zemli.
Bo ja znaju, szczo pryjde kołys toj deń.
Ja pokynu wse, jak kożnyj żurawel.
Wże znykaje w nebi slid po żurawljach
I za nych trywożyt serce moje strach.
Czy bude micnyj jich łet w nebesnu wys,
Jakszczo z nymy ja z’jednajusja kołys.

Pryspiw:
Wy skażit meni żurawłyky use,
Kudy kljucz mene was ponese,
Czy pidnimus w nebesa ja tak, jak wy,
Czy wpadu, w bezodnju nazawżdy.

I skazały meni drużno żurawli:
Ty skaży, jak ty prożyw na cij zemli.
Jakszczo buła w tebe radist wid żyttja,
To wede twoja doroha w majbuttja.
Kożnyj z nas sebe w żytti zawżdy chwałyt,
Ałe ty use zhadaj w ostannju myt,
Jakszczo czystoju buła twoja dusza,
To tebe czekajut rado nebesa.

Pryspiw