Łysty w nebesnu posztu

Łysty uże ne pryjnjato pysaty,
Dzwinky darujemo, jak prawyło u swjata,
I bezlicz myl, szczo proljahły miż namy
Zdołaty można, tilky litakamy.

Pryspiw:
Wizmy litak moji pisni, wizmy z soboju
I jich po nebu pronesy, jak znak ljubowi,
I jich po nebu donesy do tych, dlja koho
Jich napysaw, jak wicznistju buła doroha.

Wizmy litak moji lita w nebesnu posztu,
Jakszczo iz nymy szczos ne tak, to wybacz proszu,
Ty wiczno, jak i ja w szałenomu poloti,
Ty u połoni pasażyriw, ja – mełodij.

Jak niż po sercju w budni tełehramy,
Szczos neharazd mabut u druziw, czy u mamy,
Jak szos ne tak, to tekstu majże ne czytaju,
Łeczu do litaka i widlitaju.

Pryspiw:
Wizmy litak mene w polit, wizmy z soboju,
Do ridnych misc ja powertajusja z ljubow’ju,
Mene po nebu donesy do toho,
Do koho najdorożcza je doroha.

Wizmu w litak swoji lita w nebesnu posztu,
Pered widlotom w neba myłosti poproszu,
Za te, szczo żyw wes wik w szałenomu poloti,
Za te, szczo buw zawżdy w połoni u mełodij.