Atrybuty ljudskoji swidomosti

Tychym szełestom tlijut zori
W tonkim sni ziw’jałoho sadu,
Dyryhentska pałyczka tyszi –
Syhareta w rukach neznajomky.

Ne każit, szczo my baczymos wpersze –
My znajomi wże ciłu wicznist,
Ałe nas na Zemli miljardy,
Tak neprosto buło zustritys.

Ja ljublju was, jak swoju samotnist –
Powernitsja do mene spynoju,
Swojim wołossjam zaw’jażit meni oczi,
Ne wpuskajte w moju duszu switła.

Pohoworym bez imen, bez ponjat,
Atrybutiw ljudskoji swidomosti –
Naszi duszi tak dawno buły
Piskom w hodynnyku ljudskych strażdań.

Wybaczte, smert ne maje prykras,
Nemaje ryfm u słowach poeta,
Nemaje soncja u waszych oczach,
I u mojich ne buło nikoły...

Tak wes pisok peresypawsja wnyz –
Znaczyt, my budemo razom nawiky.
Serce bez sercja, dusza bez duszi,
Jak dym bez wohnju,
Błukatymem zawżdy...