Oj Moroze, Morozenku

Oj Moroze, Morozenku,
Oj da ty sławnyj kozacze!
Za toboju, Morozenku,
Wsja Wkrajina płacze!

Oj ne tak że Ukrajina,
Jak te horde wijsko.
Zapłakała Morozycha,
Iduczy na misto.

"Oj ne płacz że, Morozycho,
Ne płacz, ne żurysja;
Pidy z namy, kozakamy,
Med-wyna napyjsja!"

"Czohos meni, kozaczeńky,
Med-wyno ne p’jetsja:
Des mij syn Morozenko
Z tataramy b’jetsja!"

Iz-za hory, iz-za kruczi
Udałe wijsko wystupaje,
Poperedu Morozenko
Sywym konem wyhrawaje.

Ta schyływ że holiwońku
Sywu konju aż na hrywu,
Ta j rozpustyw czorni kudri
Sywu konju do kopytiw.

To ż ne hrim w stepu horhocze,
To ż ne chmara swit zakryła –
To ż tatar wełyka syła
Kozaczeńkiw obstupyła.

Byłys zranku kozaczeńky
Do noczi hłuchoji,
Kozakiw ljahło czymało,
A tatar – utroje.

Ni odyn kozak ne zdawsja
Żywym u newolju:
Poljahły wsi,
Ne wernuwsja ni odyn dodomu.

Ne wernuwsja j Morozenko,
Hołowa zawzjata,–
Zamuczyły mołodoho
Worohy prokljati!

Wony ż joho ne striljały
J na czeti ne rubały;
Tilky z joho mołodoho
Żywcem serce wyrywały.

Wzjały joho, postawyły
Na Sawur-mohyłu:
"Dywys teper, Morozenku,
Na swoju Wkrajinu!"