Oj ne stij, berezo, ne stij kraj dorohy

Oj ne stij, berezo, ne stij kraj dorohy,
Bo tebe, berezo, chto ne jde, łamaje.

Bo tebe, berezo, chto ne jde, łamaje.
Hore tomu żyty, szczo żinky ne maje.

A szcze tomu hirsze, szczo sweji ne ljubyt,
Do czużoji chodyt, z sweju ne howoryt.

Do czużoji chodyt, z sweju ne howoryt,
Do czużoji kresze, a na swoju bresze.

Uże deń biłeńkyj, pryjszow mij myłeńkyj,
Pryjszow do kimnaty i ljahaje spaty.

Pryjszow do kimnaty i ljahaje spaty,
Do stiny oczyma, do mene płeczyma.

– Obernys, myłeńkyj, hołube syweńkyj,
Czobitky rozzuju, w łyczko pociłuju.

– Ustupys, pohana, ustupys, neharna,
Bo je w mene myła kraszcza, czornobrywa.

– Nechaj w tebe bude dwadcjat i czotyry,
Ałe ja najpersza meży wsima nymy.

– Skaży meni, żono, skaży, prepohana,
De ż ty, prepohana, starszynstwa nabrała?

– A u czystim poli cerkwycja stojała,
Tam ja, czołowicze, z toboju szljub brała.

Prysjahała Bohu, prysjahała spasu,
Prysjahała spasu j tobi, swynopasu.

Prysjahała rewne werbi zełeneńkij,
Werbi zełeneńkij i tobi, durneńkyj.