Jak bołotna mawka Iwanka zhubyła

Treti piwni zaspiwały wranci do zori.
Zaswityłysja wikoncja u seli.
Promiń zołotom torknuwsja wohkoji zemli,
Ta piszły u połe perszi kosari.

Z nymy razom buw Iwanko – chłopec mołodyj,
Porucz s batkom, jak dorosłyj win kosyw,
A wtomywszys, po obidi do stawka piszow.
Ta zworotnoji dorohy ne znajszow.

Hej, ljudy, hej! Do stawka piszow,
Hej, ljudy, hej! Szljachu ne znajszow.

Do stawka jszow Iwanko dowho czerez lis,
Raptom, czuje koło sebe tychyj smich.
Ozyrnuwsja, swjatyj boże! Szczo za dywyna?
Stojit porucz zowsim hoła diwczyna.

Tilky diwczyni Iwanko w oczi zazyrnuw,
U hłyboku czornu prirwu porynuw,
Prytorknułasja do ńoho – niżno obnjała.
Ta buły chołodni huby, mow rosa.

Hej, ljudy, hej! Szczo za dywyna?
Hej, ljudy, hej! Huby mow rosa.

Wże smerkałos, jak wertałys z polja kosari,
Zaspiwały w temnim haji sołow’ji.
Zahljadaje soromływo misjac u wikno,
Tycho-tycho nicz ljahaje na seło.

Hej, ljudy, hej! Buło wesiłlja.
Hej, ljudy, hej! baczyła zemlja.