U peredczutti kataklizmu

Nacze misjaczna kulja moja hołowa,
Ja pryjmaju syhnały na riwni zirok,
Ja – łokacijnyj boh, ja sonjacznyj doszcz,
Ja – wartowyj zemli, Czumackyj szljach.

Wseswit wpywsja w mozok, nacze kliszcz u pachwu,
Ja pryjmaju syhnały na riwni rosłyn,
Ja Dżomołunhma, ja koriń Zemli,
Czuju pohljad żercja z hłybyn stolit.

Popił spałenych mist zdobryw poroch stolit,
Ja pryjmaju syhnały z hałaktyky "P".
Po dnu soljanych ozer, po krystałach sloz,
Skacze łychyj tabun "trojanskych konej".

Nacze stohne kriz żerła wułkaniw zemlja,
Ja pryjmaju syhnały wseswitnich pustel,
Nacze żachływyj stuk ljudskych kistok,
Czuju rehit żercja kriz popił Pompej.