Ne każu proszczaj!

Nas widstani zemni i mista czużi bilsze ne ljakajut.
Ja budu ne odna. I brynyt struna, a tebe nemaje.
Nicz ljubyt lichtari i wony odni switjat nam sohodni.
Doszcz brodyt po switach, jak peczalnyj ptach. Win takoż samotnij.

Pryspiw:
Ne każu: "Proszczaj!" I miż namy znow
Ci mista czużi, cja czuża ljubow.
Snyszsja ty meni. Ja tobi – takoż.
Nas błahosłowyt cej samotnij doszcz.

My mrijemo zawżdy: zbudutsja dumky switłoji ljubowi.
Ja spaljuju mosty i czużi swity bilsze ne z toboju.
Wże hasnut lichtari. Znajesz, ne sumni parkowi ałeji.
Doszcz pryjde do wesny. Deń zabude sny. Budu ja twojeju.

Pryspiw