Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Snih w haju, ałe wesnoju
Roziw’jetsja haj.
Może dołeju jasnoju
Zacwite mij kraj.
W nebi mła, a sonce hljane, –
Mła roztane wmyt.
Może, mij narod powstane, –
Morem zaszumyt!
Son, ałe wsju zemlju zbude
Żajworon-honec.
Nu koły, mij sonnyj ljude,
Znajdesz snu kinec?
Smert, ałe jiji zadusze
Pisnja, smich i ruch.
Nu skaży, narodna dusze,
Czy żywyj twij duch?
Na obłyczczi rabstwa tuha,
Bezproswitnja mła.
De ż to hordist twoho ducha –
Wilnoho orła?
Szczo wona tobi robyła,
Jak wiky ty hnyw,
Poczorniłaja mohyła
Miż zełenych nyw?!
Jak wułkan stojisz ty, zhasłyj,
Ałe czuju ja,
Szczo w duszi twojij prekrasnij
More szcze ohnja.
Wirju ja, szczo oborone
Sam sebe mij kraj.
O, mij wełetnju Samsone,
Puta rozrywaj!
Witer
Chrystos rodywsja
Oj ne kwitny, wesno
Kozak wid’jiżdżaje...
Worone czornyj
Ne pospiszaj, dusza moja, czerstwity
Snih w haju
Czujesz zibrałysja znow
Chto tak tycho pryjszow
Sonce na obriji
Mandry
Ranńoju zoreju
Tycho Dunaj wodu nese
Wesnjanka
Jszła Marusja
Oj czyja to ruta-mjata
Oj werbo, werbo
Ukrajina. Traweń. 1861 rik. Szewczenkowi
Oj haj, maty
Na horodi werba rjasna
W zełenu subotu
Oj w lisku, lisku
W jarmach tuhy
Probuditsja orły syzi
Kołyskowa
Ity szcze dowho
Win wnoczi pryłetyt
Żowtyj pisok
Szcze w połon ne brały todi
Marijeczko, pani
Łetjat hałoczky
Łuhowaja zozulja