Chmara

Stohne ridna moja,
Soncja w neji ne maje.
De ja prytułok szukaju,
Chmara czuża.
Znykły sprawżni heroji,
Porosły trawoju,
Nichto ne znajde, nichto ne zhadaje
Jichnje im’ja...

Szczo to za chmara, jaka nad namy?
Bilsze ne może, zemłe, spaty.
Szczo to za chmara, czorna prymara?
My powstajemo, Dity Soncja!

Stohne ridna moja
Z czasu, koły my widdały
Zemlju tym, chto ne z namy,
Wolju – hroszam.
Prawda tilky odna,
Prawda – batkowa mrija,
Ridnu zemlju ljubyty.
Mabut, ce nasza ostannja nadija!