K swobode

I
Słiszu ja hołos, czto zawet menja tycho
Hołos swobodi – on woznyk nyotkuda

Pryspiw:
W duszu moju nałeteł słowno wychr
Serdce, czto tłeło, wnow opjat wspołochnuło

II
Czto-to w dały jarkym błykom swerknuło
Wzhljadom łowlju nadejas na czudo

Pryspiw:
Jastrebom w nebo menja potjanuło
Czto bi wzhljanut na zemlju ottuda

III
Myhom zabit wse, czto est za spynoju
Dykoju łańju umczatsja otsjuda

Pryspiw:
Put mne ukażut zwezdi s łunoju
Ym wed łehko – ony wydjat powsjudu

IV
Wibrannij put prohułkoj ne budet
Hławnoe pomnyt, kto ja y otkuda

Pryspiw:
Werju, est boh, on menja ne zabudet
Werju y snowa nadejus na czudo

V
Znaju, w konce est otwet na woprosi
Wremja cztob wspomnyt wse, czto mynuło

Pryspiw:
No wperedy hori, skałi, utesi
Y horyzont pełenoj zatjanuło