Nad kołyskoju

Spy, mij małeseńkyj,
Spy, mij synok...

Ja rozkażu tobi bezlicz kazok.
Naszczo ż ty wiczeńky znowu rozkryw?
Spy, moja ptaszko, – to witer zawyw.

Stohne i wije uże win dawno,
B’jetsja i stuka u nasze wikno.
Het, rozbyszako, w dałeki stepy.

Spy, moja łastiwko, sołodko spy,
Os uże j witer zowsim zanimiw,
Mabut, zasnut pid namet połetiw.

Chołodno zaraz w lisach i łuhach,
Wse potonuło w hłybokych snihach.
Bihajut zajczyky, merznut, tremtjat,
Zatyszok choczut sobi widszukat.

Os wony whljadiły, o, kuszczyk stojit,
Hodi! Dawno wże łysyczka tam spyt.
Kynułys znowu kudys na hrjadky,
Oj, tam noczujut sohodni wowky.

Kraszcze wy w połe biżit, za lisok,
Znajdete tam wy sołomky stiżok.
Hłybsze zabyjtes, zaryjtes w snopky,
Szczob ne znajszły was hołodni wowky.

Spy ż, mij małeseńkyj, hodi huljat,
Zajczyky bili dawno uże spljat...