Nebo w łastowynni

I w kotryj raz prychodyt osiń tak neżdano
I rozpuskaje swoji wity nacze kosy
I po asfaltu doszcz maljuje filihranno
Swoji nerajdużni prohnozy

Pryspiw:
My z toboju jdemo nacze w czomus wynni
A nad namy nebo, nebo w łastowynni
My z toboju jdemo razom poodynci
A nad namy, a nad namy nebo w sribnij pawutynci

Ty skażesz szczo newdowzi projde żowta osiń
Za neju budut znow zyma, wesna i lito
I te szczo z namy je teper i buło dosi
Ty bilsz ne choczesz powtoryty

Pryspiw