Majże na

Och, ce wże nezdołyme prahnennja
Nowoho zdobuttja abo dosjahnennja –
Sztowchaje w spynu, tjahne whoru!
I nacze percem na sidnyci –
Wże j na misci ne sydytsja
I serce rwetsja do bezkrajńoho prostoru!
Wpade z duszi ważkyj tjahar
I krow sołodka, jak nektar,
Biżyt po wenach, b’jetsja w skroni!
Znykajut wsi bażannja nyci,
J nema nijakoji riznyci
Kermo czy zbroja prosjatsja w dołoni!

Pryspiw:
Ty majże na werszyni switu!
Nu jak tut można ne radity?
Jak tut można ne radity?!
Zdajetsja – porucz nebesa
I nawkruhy taka krasa!
I nawkruhy taka krasa!

Nichto ne znaje do puttja
Czy ce doroha, jak żyttja,
Czy ce żyttja, nemow strimka doroha!
Ta wsi my prahnemo pryhod
I podołannja pereszkod,
I kożen maje własne rozuminnja boha.
Szałenyj "krut", motornyj "wert",
I des pozadu szkandybaje smert,
A des poperedu – wohoń nad wydnokrajem!
I bez wahań, i bez rozmow,
Łysz porucz drużba ta ljubow,
I w serci muzyka, szczo zawżdy w serci hraje!

Pryspiw