Rozmowa Pawła Połubotka z Petrom Perszym

Czy buw ja hetman, czy twij słuha
Spasybi, Petre, za buławu!
My nyni kwyty, ja ne w borhach
Żyttja skinczyłos to j ne żywu.

Żyttja skinczyłos – ta łysz moje
Bo szcze ne wmerła, bo wże wstaje
Rozprawyt płeczi zemlja moja
Z płeczej, jak muchu, zmachne carja.

Cikawi, Petre, w nas imena!
U tij forteci, szczo jich jedna
W twojemu Burzi, jak bytyj pes
Stojisz i prosysz szczob ja woskres.

Nu szczo ty, Petre – czy ja Chrystos?
Duszi ż kozackij ne pomyrat
A kosti ljażut do tych kistok
Na kotrych stiny twoji stojat.

My wsi ne wiczni błyzka wże myt
Koły j tobi chtos szepne: "Pora!"
I wpade tiło, dusza złetyt
I Boh rozsudyt Pawła j Petra.