Doroha do chramu

Doroha do chramu czy wtecza wid toho, szczo je
Misce, de załyszky sowisti szepczut mołytwu,
De tini mynułoho kydajut ljutu honytwu
I tycho nawkoliszky płaczut sobi pro swoje.

Doroha do chramu kriz tłum bożewilnych starciw,
I dowhi rudi szpicy pohljadiw, spownenych bolju,
Doroha do chramu trywożna, jak wtecza na wolju.
Nepewna, jak switło, u temnomu skli kahanciw.

Doroha do chramu na oslip kriz sorom i strach
U czorne prowałlja otoho raptowoho muszu,
I sumniw rozkryje szcze ni pokaliczenu duszu,
Pobaczywszy krow u Chrysta na probytych rukach.

Doroha, doroha strimka, mow na łysu horu,
De kożne łyce prowodżaje tebe nacze sonjach,
Ta szczo iz toho? ne twoja w tebe krow na dołonjach,
I chrest twij na szyji zawżdy oznaczaw tilky hru.

Doroha do chramu, de p’jat pozołoczenych weż,
Ostannja fortecja ostanńoji w switi nadiji,
Szczo Boh ne prostyt, ałe wse ż win tebe zrozumije.
Ty sam sobi z coho smijeszsja, i wse taky jdesz...

Doroha do chramu... Doroha do chramu...
Doroha do chramu...