Woskresinnja Łazarja

Wstań, Łazarju, wstań! Ja u smerti tebe zabyraju –
Dusza powertajetsja w tiło łeheńko, jak dym.
Wstań, Łazarju, wstań! Ty wże buw na dorozi do raju –
Ta szczo ż, koły pekło bez tebe najbłyżczym twojim...

Wstań, Łazarju, wstań! To ne szczastja – to prosto potreba
Szcze trochy po hrisznij zemli potjahnuty szłeju.
Jdy, sestram swojim pokłonysja. Szcze wstyhnesz do neba;
Ja tilky żyttja – ja tobi nebahato daju...

Pobud troszky dywom, bo ljudjam tak choczetsja dywa,
Bo kary jim zwyczni, szczo rik – to potop, to czuma...
Wstań, Łazarju, wstań, i żywy sobi dowho j szczasływo –
Aż poky ne strinemos tam, de wże smerti nema.

Wstań, Łazarju, wstań! Rozmotajte joho, iudeji,
I wże po-nowomu witajtesja: "Łazar woskres!.."
Ja smert peremih, ałe skoro pomyrjusja z neju –
Ja maju szcze jij doruczyty ostannje z czudes.

Rozchodytsja kurjawa... Tane jurba na majdani,
Chtos mołytsja w nebo, chtos nyszkom zmotaw połotno, –
A witer wże pachne oływamy iz Hefsymani
I tesanym derewom – zapach, zabutyj dawno...

Kinczajetsja steżka, bo maje poczatys doroha.
Chto switło nese – ne spitknetsja, projde do kincja.
Jdy, Łazarju, jdy, trydcjat lit tobi sławyty Boha...
Dzwenjat trydcjat szekeliw... Juda poszyw hamancja...