Łuna Czornoho lisu

Czornym lisom jde powstanciw zahin
I u kożnoho chłopcja dumka odna,
Nacze w ridnu domiwku wertajetsja win,
Kłycze czornoho wistuna.
Pislja dowhych bojiw rany znow zażywut,
A w czubach mołodych sywyna.
Powernutsja do domu i spokijno zasnut
Tam, de Czornoho lisu łuna! Łuna!..

Tilky smutok i bil u oczach mołodych,
Chocz po switu bujaje wesna.
Ne diwoczi pisni zustriczatymut jich,
Strine Czornoho lisu łuna.

Na haljawach hłuchych dubowi chresty
Tych bratiw i sester, szczo zabrała wijna.
A u łysti hustomu łysz witer swystyt,
Płacze Czornoho lisu łuna.
Wy hrudmy zustriczały worożyj wohoń,
Mow w duszi Ukrajina odna.
Wasze serce tepłom materynskych dołoń
Hrije Czornoho lisu Łuna! Łuna!..

I po nynisznij deń na dubach wikowych,
De swynec jim koru postynaw,
Krowotoczywi rany jak pam’jat pro nych
W hori Czornoho lisu łuna.

I po nynisznij deń jichnja pisnja dzwenyt,
Jak natjahnuta Bohom struna,
Ne stychaje wona, ne zmowka ni na myt,
Kłycze Czornoho lisu łuna!
Ne stychaje wona, ne zmowka ni na myt,
Kłycze Czornoho lisu łuna!
Kłycze Czornoho lisu łuna!