W hałyckij zemli

W hałyckij zemli nowaja zorja
Zijszła z-za morja. – Szczast Boże!
Jasnym prominnjam tmu proswityła,
Łjudej zbudyła. – Daj Boże!

Oj u Hałyczi krasna newista,
Mow by Preczysta. – Szczast Boże!
Na rukach nosyt, jak sokoljatko,
Krasne Dytjatko. – Daj Boże!

Tota newista, treba nam znaty,
To wkrajinska Maty. – Szczast Boże!
A na rukach jiji krasna dytyna,
Wkrajinska rodyna. – Daj Boże!

A ty na nebi, jasnaja zore,
Ne jdy za more. – Szczast Boże!
No pryjazneńko swity wid nyni
Wkrajinskij dytyni. – Daj Boże!

Szczoby nam skoro hoża zrostała,
Łycha ne znała. – Szczast Boże!
Ta j szczoby w myri wsim ljudjam myła
Szczasływo żyła. – Daj Boże!