Teń y swet

S tech por, kak ti kosnułas moych hłaz,
Ja poterjał pokoj duszy nawek.
Ja uderżatsja ot ljubwy ne smoh,
Wed ja ne boh – Ja prosto czełowek.

Y pust ja znaju, czto ti ne moja,
Kak prywedenye – to rjadom ti, to net.
Twoj obraz, yzłuczaet neżnij swet.
Y bez neho, diszat ne w syłach ja.

Ti... Łysz ti odna...
Naszła tropu w moy sni.
Ti... Tak chołodna...
W twoem serdce oskołok zymi.

Ston... Y sładkyj płen twoych hub...
Tolko pustoj myraż.
Swet... Ne ozaryt wse wokruh.
Bit wmeste – ne dlja nas!

Moj son, bezumca bred,
Bez tebja эtot myr połichaet w ohne.
Moj myr, hde teń y swet,
Perepłełys w tebe...

Wnow bezumnoe serdce stuczyt,
Procz prohonjaja pokoj.
Stoj! Wremja ne ostanowyt...
Prosto bud rjadom so mnoj!

Łoż pust budet sładkoj, kak jad.
Strach wmeste s zakatom ujdet.
Bol rastaet pust w zerkałach,
Nocz za soboj pozowet!

Moj son, bezumca bred,
Bez tebja эtot myr połichaet w ohne.
Moj myr, hde teń y swet,
Perepłełys w tebe...