Czy ne budesz, diwczynońko, za mnoju tużyty

– Czy ne budesz, diwczynońko, za mnoju tużyty,
Jak ja sjadu ta j pojidu cisarju służyty?
– Oj ne budu, kozaczeńku, ne budu, ne budu,
Ty za horow, ja za druhow, za tebe zabudu!
Jak wyjichaw kozaczeńko za perszi worota,
Ne bere sja diwczynońky ni son, ni robota.
Jak wyjichaw kozaczeńko za hustiji łozy,
Obływajut diwczynońku dribneńkiji slozy.
Biżat, biżat za kozakom try pisłanci piszky:
– Oj wernysja, kozaczeńku, wmyraje matusja!
– Chot wmyraje, propadaje, ja wże ne wernusja!
– Oj wernysja, kozaczeńku, wmyraje ty tato!
– Chot wmyraje, propadaje, – żal wahy ne maje!
– Oj wernysja, kozaczeńku, wmyraje diwczyna!
– Treba ż konem borsze hnaty, aby ju zastaty!
Oj uchodyt kozaczeńko do nowoji chaty:
– Wyjdy, wyjdy, hołubońko, krasneńkaja, złota!
Oj uchodyt kozaczeńko do nowoji chaty,
Mołoduju diwczynońku stały ubyraty.
Mołodeńku diwczynońku na smert ubyrajut,
Mołodoho kozaczeńka wodow widływajut.
– Ty kazała, szczo ne budesz za mnoju tużyty,
Teper, taka mołodeńka, pidesz w zemlju hnyty!
Ruczky moji biłeńkiji, czo-ste tycho stały?
Jak ja jichaw do Warszawy, szcze-ste sja proszczały!
Niżky moji biłeńkiji, czo-ste sja złożyły?
Jak ja jichaw do Warszawy, szcze-ste wychodyły!
Oczka moji czorneńkiji, czo-ste sja stułyły?
Jak ja jichaw do Warszawy, szcze-ste sja dywyły!
Browy moji szowkowiji, szczo wy hadajete?
Czom do mene, bidneńkoho, ne pomorhajete?
Hubky moji toneńkiji, czo-ste sja styszyły?
Jak ja jichaw do Warszawy, szcze-ste howoryły!
Mołoduju diwczynońku do hrobu spuskajut,
Mołodoho kozaczeńka wodow widtyrajut.
– Bud zdorowa, diwczynońko, moja ljuba dołe,
Ty do mene, ja do tebe ne pryjdem nikoły!