Hajdamaky

Wse jde, wse mynaje – i kraju nemaje.
Kudy ż wono diłos? Widkilja wzjałos?
I dureń, i mudryj niczoho ne znaje.
Żywe... umyraje... odno zacwiło,
A druhe zaw’jało, nawiky zaw’jało...
I łystja pożowkłe witry roznesły.
A soneczko wstane, jak persze wstawało,
I zori czerwoni, jak persze płyły,
Popływut i potim, i ty, biłołycyj,
Po syńomu nebu wyjdesz pohuljat,
Wyjdesz podywytsja w żołobok, krynycju
I w more bezkraje, i budesz sijat,
Jak nad Wawyłonom, nad joho sadamy
I nad tym, szczo bude z naszymy synamy.
Ty wicznyj bez kraju!.. ljublju rozmowljat,
Jak z bratom, z sestroju, rozmowljat z toboju,
Spiwat tobi dumu, szczo ty ż naszeptaw.
Poraj meni szcze raz, de ditys z żurboju?
Ja ne odynokyj, ja ne syrota,–
Jest u mene dity, ta de jich podity?
Zachowat z soboju? – hrich, dusza żywa!
A może, jij łehsze bude na tim switi,
Jak chto proczytaje ti slozy-słowa,
Szczo tak wona szczyro kołys wyływała,
Szczo tak wona nyszkom nad nymy rydała.
Ni, ne zachowaju, bo dusza żywa.
Jak nebo błakytne – nema jomu kraju,
Tak duszi poczynu i kraju nemaje.
A de wona bude? chymerni słowa!
Zhadaj że chto-nebud jiji na sim switi, –
Bezsławnomu tjażko sej swit pokydat.
Zhadajte, diwczata, – wam treba zhadat!
Wona was ljubyła, rożewiji kwity,
I pro waszu dolju ljubyła spiwat.
Poky sonce wstane, spoczywajte, dity,
A ja pomirkuju, watażka de wzjat.