Reductio ad Absurdum

Hroza sirije obikradenymy duszamy,
Aż switytsja piwniczne połotno.
Wtekty b kudys, szczob żyty des zabutymy,
Szczob wiczno swiczka mokła pid wiknom.

Wtekty b kudys, szczob płakaty po-sprawżńomu
I mstyty duszam dykym majże snom,
Nechaj wże nicz rozpadetsja na atomy,
Nechaj zilljetsja z szybkoju czołom.

Zihrite skło żowtije i spałachuje,
Bezhłuzdja pachne, jak torisznij rom.
I chto dowodyt jich, wsi teoremy j prawyła
Do bożewilnych mareń w pekli ljudskych skroń.