Finał mojich bożewil

Moja dusza – to twoja dusza.
To pekło biłe, oseredok twojich strażdań.
Ne załyszaj, to ż ne załyszaj,
Ja tak chotiła pokazaty... tobi... raj...
Kraszcze tikaj.
Łipsze biży!
Bo zawedutsja siri tini u duszi.

Ne pytaj czomu mene
Nemaje –
Ja ne znaju.

Kołyt, jak sil. Roz’jidaje, jak sil
Serce ohołene biłaja bil.
On moja cil, horyt moja cil.
Majak u mori, finał mojich bożewil.
Finał mojich bożewil.

Ja błahaju, ne pytaj.
Ne pytaj, czomu mene nema.
Ja błahaju – ne pytaj!
Ja coho ne znaju i sama!
Ne pytaj, ne pytaj, ne pytaj...

Ne pytaj czomu mene
Nemaje –
Ja ne znaju.