Herojin

Witer w kosy zaplitaje
Tyszu, zori i wołoszky,
Sywym patokom stikaje
I rubinom czerwonije...

Witer z traw znimaje skalpy,
Hory skyrt, nenacze Alpy –
Ja odyn iz makom nacze,
Win poranenyj i płacze

Pryspiw:
Herojin – dywnyj ptach
Switłotiń na wustach

Jich tut sotni – hordo zorjat,
Wsi porizani nożamy:
"Kyń nas, my pomremo!" – moljat,
Perew’jażu ż chocz byntamy.

W abstynencijach switanku
Nicz surmyt na bożim ganku:
Siri wsi w chłamydach huru –
Tut posijaw chtos kulturu

Pryspiw (2)

Jak fakir, nad namy lito
I w rubinowij oprawi,
Pered nym, mow zmiji, kwity
Obplitajut swit beztjamnyj...

Zaczarowane tym dijstwom,
Nebo zabrudnyłos switłom
Maky-maky-maky pomyrały
W otruti ranńoji zahrawy

Pryspiw (2)