Wydy i rody

Słowu bude tisno, a dumkam prostoro –
W dzerkali pramista ja korotkozoro
Okydaju okom zminu własnych wtiłeń –
Kożne z nych znajome, kożne zrozumiłe.

Zołoti korowy, schożi na żertownych,
U lisach ljutuje dykyj pidpołkownyk –
Treba wpoljuwaty bisowu twarynu
(U jiji paszczeci ne odyn zahynuw)

Pryspiw:
Wse teper kołysznje – kryha zatonka,
Mabut, ce ostannja w prostori rika,
De u jamach temnych za kowtok wody
B’jutsja miż soboju wydy i rody.

Os idut mysływci, spyrtom rozihriti,
W duła jich berdanok zahljadaje witer:
Brejheliwski typy, ukrajinskyj spryt,
Dywowyżnu syłu maje czystyj spyrt.

Czerez synje połe heraldycznyj zajec
Wid rusznyc mysływskych sribno utikaje,
Wtim, ce ne zawadyt bojazkij istoti
Osjahnuty duchom perewahy płoti.

Pryspiw

Tak mynaje Wseswit, tak mynaje nicz,
Dzerkało podibne do diry w stini,
Druzi chodjat kołom, – jich ciła jurma,
Jim czomus zdajetsja, szczo mene nema.