Łito krasneje mynuło

Łito krasneje mynuło,
Snih łeżyt na poli;
Dity z chaty wyhljadajut
W wikna... szkoda woli!

Dity nudjatsja w chatyni,
Nudjat, narikajut:
"I naszczo zyma ta ljuta? –
Wse wony pytajut. –

On wse połe snih zawijaw,
Chocz ne jdy iz chaty!
U zamknuti dywys wikna,
Nide j pohuljaty!

Snih z morozom pomorozyw
Wsi na poli kwity...
Des zyma ta ne skinczytsja!"
Narikajut dity.

Żdite, żdite, ljubi dity!
Łito znow pryłyne,
Pryjde mżła hodynońka,
Jak zyma ta zhyne;

I zakwitne nasze połe,
I zazełenije, –
Znow joho wesna prekrasna
Kwitoczkamy wkryje.