Batku

Batku ljubyj, ridnyj ty mij!
Wże syn posywiw dawno twij.
Żyttja tak nestrymno pływe –
Spohadamy serce żywe:
Pro sad kwituczyj u seli,
De ditmy bihały mali;
Jak nas do szkoły prowodżaw,
Z ljubow’ju szczepy prywywaw.
Batku ljubyj, wczytelju mij!
Proszu, chocz na myt powernys,
W sadu pomiż jabłuń projdys.

Ditej nawczyw ty ljubyty
Serce wsim druzjam daryty.
Myru jim, szczastja bażaty,
Zemlju ridnu szanuwaty.
Nemow by uczora buło –
Kudys iz witrom zahuło...
Łyszyłas w serci tuha, bil,
A miż dumkamy – zametil.
Molju, chocz na myt powernys,
Batku ljubyj, wczytelju mij.
Wdjacznyj doli – syn bo ż ja twij!