Zozulyata

Shcho malo statys, te maye buty,
Shcho malo statys, te maye buty.

Ty kohannya pidkynula nashe, zozulya,
A sama vidletila v daleki i tepli krayi,
Yak hodytsya, domivku nevdovzi zabula,
Nevidomo do koho hornulysya kryla tvoyi.

Vyrostaye tvii syn pry batkah i pytaye pro mamu,
Na pechalnyh kazkah chuzyny vyrostaye tvii syn,
V telefonnyh dzvinkah i skupyh telehramah:
"Povertaitesya, mamo, ne mozu ya zyty odyn!"

Shcho malo statys, te maye buty –
Lehko rozstatys, vazko vernutys...

Perepovnyat krayinu moyu zozulyata,
I na oslip letitymut znov do chuzoho hnizda.
Ya zbahnuty ce mozu, ale ne pryinyaty
I shchodenno do Boha zvertayus: "Nadiyu podai!"

Shcho malo statys, te maye buty –
Lehko rozstatys, vazko vernutys... (2 ryadky – 4)