Babusya i onuk

Ivan buv z Vinnyckoyi oblasti,
Vodyv napuvaty hudobu za selo
Ale dolya mala svoyi prystrasti,
I ioho do stolyci zaneslo.

Vona bula prekrasnaya shpolyanochka
Oso, osa, osu v osynu,
Tam u druha bula p’yanochka,
Tak Ivan pokohav Chrystynu.

Vona navchalas v instytuti,
Bula "dyuze vumna", znala pohidni,
Zaimalas sportom, skakala na batuti
I v planetarii hodyla v vyhidni.

Ivan buv hlopec robotyashchyi,
Vin na zavodi tanky vypuskav,
Vin tokar buv iz vsih v cehu naikrashchyi
I doshku poshany zavzdy prykrashav.

– Vyhod za mene, Chrystyu, zamiz,
Tvoyim navik ya obicyayu buty.
– Ne vyidu ya za tebe zamiz,
Ya pro ce ne hochu navit chuty.

– Ale ne na toho ty popala, virysh, –
Ivan harakterom buv hlopec vpertyi, –
Abo pid vinok ty zi mnoyu pidesh,
Abo krashche meni todi vmerty!

"Hirko! Hirko! – krychaly p’yani hosti, –
Dai vam Boze shchastya, mnohaya lita!"
Muzyky zmovkly, i tilky des o shostii
V kimnati molodyh ne stalo svitla.

Maty zbyrala kovbasy i syru,
Maty provodzala ditok do stolyci.
– Stanemo my, mamo, u cherhu na kvartyru.
Dai-no na proshchannya napytysya vodyci.

Tak vse stalosya, yak i hadalosya,
Vse vidbulosya naikrashchym chynom,
Slava Bohu hotilos, slava Bohu mohlosya,
Na vesnu Chrystyna prynesla syna.

Try visimsot, nazvaly Andriyem.
Znovu maty zbyraye kovbasy i syru.
Chrystyna posmihayetsya, Ivan radiye.
Yak uraz pidiishla cherha na kvartyru.

Chlopchyk pidrostav do nauk prydatnyi,
Vyvchav komp’yuter i anhliisku movu,
Chemnyi buv i akuratnyi.
– Yak tam u shkoli? P’yatirka znovu?

Lito, kanikuly, vesela pora!
– Telehrama, bud laska, rozpyshitsya, ruchka.
"Ivanku, Chrystynko, a chy ne pora
Pokazaty meni moho onuchka!"

Yihaly na poyizdi i na avtobusi,
Sirymy hruntivkamy pyljuky nakovtalys.
Vona vze na porozi. – Bizy synku do babusi! –
Ivanko i Chrystynka z matir’yu vitalys.

– A ty chomu movchysh, ljubyi mii onuchku,
U tobi z, malyatko, kozackaya krov ye.
Ya molochka nallyu tobi povnuyu kruzku.
– Zdravstvuite, babushka, kak Vashe zdorove?