Zymova elehiya

Lis...
Vkrytyi snihom lis.
Pid velychnym nebom,
Sered bilyh hir.

Nich...
Z lisom vich-na-vich.
Chuyu tilky tebe,
Strymuyuchy zir.

Vir
Kryshtalevyh ozer ocham.
Ne pokynu sercem
Cei prechystyi hram.
Ya dusheyu i dumkamy tam...

Tysnut tysyachi temnyh bram.
Krov tak sylno b’yetsya...
Shcho ya vtrachu i shcho viddam –
Vse odno zalyshus ya tam...

Sered nochi,
Pid hilkamy,
U ozercya
Kryzanoho
Zapljushchu ochi,
Zamerznut rany,
Zab’yetsya serce –
Nema nikoho,

Tilky viter,
Ta i dereva,
Snih loskoche,
Ukryvaye,
Kryha vkryta
Kryshtaleva –
Taki nochi
V moho Rayu...

V snah rozchynyayuchys bil promyne
I vse-taky shchos nepokoyit mene,
Serce vse shvydshe i shvydshe stuchyt,
Nemov vidchuvaye zahybeli myt.
I po sekundam vidstukuye chas,
Os vono – spravznye zyttya bez prykras,
A shcho maye sens, yakshcho skoro pomru?
Az raptom prymara prodovzuye hru!..

Vmyt z poshmatovanyh siryh nebes
Zirvetsya shtorm, yak rozljuchenyi pes,
Vdaryt poryvom ta i vdaryt ishche,
Chytki budivli roztroshchyt ushchent.
Tysyachi vyrve iz kornem derev,
Povitrya pronyzyt vbyvayuchyi rev,
I vsih pohovaye u bilii truni
Vitrom bezzalnym probudzenyi snih.