Chas nadii

– Pam’yatayesh nashe lito?
Takoho vze ne bude nikoly.
– Dumayesh my zahubyly ioho?

Chas nadii, vechir shvydko znykaye,
Tepla nich vidkryvaye nam shlyah do zirok,
U spokuslyvu myt obrii sniv nas chekaye
I palaye miz namy dyvnyi svit, de nemaye dumok.
My udvoh, lyshe misyac ta zori,
Lehkyi viter rozkydaye krapli vody,
Nam zdavalos, shcho nashi obrani doli
Vid pochatku i do kincya, vid sohodni i nazavzdy.

Pryspiv:
Chas, napevno, zvyk vze do dii
Ta blukaye v poshukah vtrachenyh mrii.
Nashe lito nezabutnih podii
Rozchynylos v sviti i nemovnoti,
Chvyli vypadkovo vnochi
Zahubyly toi uryvok pisni, de ty,
I ne mozut znaity...

Ne znaity toi uryvok teploho lita,
Zablukalo vono ta znyklo vnochi,
I zalyshylo nam odyn promin svitla,
Des hlyboka pechal v samotnii dushi.
Vse myne, my znov budem razom
I prokynetsya pam’yat – nahadaye pro vse,
Zapalaye ljubov ta povernetsya z chasom
Tepla nich, viter zmin u mii bik prynese.

Pryspiv (2)